Want inmiddels heb ik daadwerkelijk wat gedaan. Maandag had mijn firm dagdienst op de eerste hulp/ opname afdeling. Ik heb 3 patienten gezien. En hoewel mijn engels vloeiend is, is zo'n patient opnemen in het engels een stuk lastiger dan in het Nederlands. Bij de eerste patient was ik totaal mijn structuur kwijt. Ze had ook niet zoveel behalve aanvallen van kortademigheid met een snelle ademhaling. Ik dacht: paniek aanvallen. Mijn status was een zooitje, gelukkig zijn alle statussen een zooitje. Losse velletjes, oude opname brieven, alles zit door elkaar. Dus mijn baas kwam kijken en merkte weinig van mijn chaos. Hij wou haar toch ook nog maar even testen op de vogelgriep en PCP (krijg je alleen als je AIDS hebt).

Daarna nog een man van 80 met een hyperglycemische ontregeling. Niet zo moeielijk, maar alle medicijnen hebben hier andere namen, dus ook alle insuline analogen. Ik had geen idee wat ze hem nou uiteindelijk gegeven hebben, maar zijn suikers gingen omlaag.

En toen. De eerste TB'er. TB-meningititis. Ze kreeg al behandeling, maar ze had nog steeds klachten van braken en hoofdpijn. 's avonds gezien, 's nachts een CT-scan waarop geen verhoogde intra craniele druk te zien was, volgende ochtend ontslagen. Ik kan me niet voorstellen dat, als we uberhaupt iemand met TB-M zouden vangen in NL, het zo zou worden afgehandeld.

Maar goed, alles is hier anders. Dat is misschien nog wel de grootste leer ervaring. Om een keer een nieuw referentie kader te hebben. De Nederlandse gezondheidszorg is goed, maar ook log.

En kennelijk kan je als co-assistent best om 12:00 klaar zijn ipv 19:00.

Verder vul ik mijn tijd met surfen, zonnen, beetje studeren, en Zuid afrikaanse muziek ontdekken. Aanraders zijn: Plush (echte aanrader, maar let op niet 'plush' van de'temple stone pilots' , fokof polisiekar (was erg controversieel hier) A King, en natuurlijk Jack Parrow.

En ik heb mijn eigen surfplank binnen!!!! check the pics.

Verder: Heren van JONG-RKAVIC, Ik verwacht een stunt tegen HBC.

tot later.